خانواده، «پناهگاه» است یا «ویترین»؟ بزرگترین ضربه‌ای که به سلامتِ روانیِ اعضای خانواده وارد می‌شود، این است که فضای خانه تبدیل به «ویترین» شود؛ جایی که همه باید کامل باشند، همیشه خوشحال به نظر برسند و مشکلات پشت درهای بسته دفن شوند.
خانواده، «پناهگاه» است یا «ویترین»؟
بزرگترین ضربه‌ای که به سلامتِ روانیِ اعضای خانواده وارد می‌شود، این است که فضای خانه تبدیل به «ویترین» شود؛
جایی که همه باید کامل باشند، همیشه خوشحال به نظر برسند و مشکلات پشت درهای بسته دفن شوند.
اما حقیقت این است:
*خانواده‌ی سالم، جایی نیست که در آن تعارضی نباشد؛
خانواده‌ی سالم، جایی است که در آن «امنیت برای خطا کردن» وجود دارد.
وقتی می‌ترسیم در حضور خانواده‌مان «ضعیف»، «عصبی» یا «درمانده» باشیم،
در واقع داریم از پناهگاه‌مان فرار می‌کنیم و به سمتِ «تنهاییِ در جمع» حرکت می‌کنیم.
خانواده یعنی جایی که بتوانی بگویی:
«امروز حالم خوب نیست، امروز شکستم، امروز اشتباه کردم.»
و نترسی که بابت این‌ها، از قلبت بیرون رانده شوی.
رابطه‌ی عمیق، در لحظاتِ «کامل بودن» شکل نمی‌گیرد؛
در لحظاتی ساخته می‌شود که می‌پذیریم همه‌مان در حالِ یادگیری و گاهی اشتباه کردن هستیم.
#روان شناسی
# مشاوره
#مشاوره در شهر قدس
درج نظر
نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.