بی‌توجهی عاطفی: سکوتی که از خیانت، بلندتر است.
گاهی فکر می‌کنیم وقتی رابطه‌ای «دعوا» ندارد، پس رابطه‌ی موفقی است. اما گاهی‌ اوقات، نبودِ دعوا به معنای آرامش نیست؛ به معنای «مرگِ تدریجیِ عاطفی» است.
بی‌توجهی عاطفی یعنی:
در حضورِ هم، تنها بودن.حرف‌هایت را در دلت نگه داری، چون می‌دانی «نشنیده» گرفته می‌شوند.نیازهایت را کوچک بشماری تا مبادا کسی را کلافه کنی.ما معمولاً از «خیانت» می‌ترسیم؛ اما بی‌توجهی عاطفی، نوعی خیانتِ پنهان به خودمان و رابطه‌مان است. وقتی یک نفر در رابطه می‌بیند که «بود و نبودِ» هیجاناتش برای دیگری فرقی نمی‌کند، سیستمِ روانی‌اش به تدریج «کرخت» می‌شود.
آدم‌ها وقتی حس کنند «دیده نمی‌شوند»، شروع می‌کنند به عقب‌نشینی. ابتدا از رابطه فاصله می‌گیرند، سپس از صمیمیتِ جنسی، و در نهایت از خودِ فرد.
نکته اینجاست:
اگر احساس تنهاییِ عمیقی در رابطه داری، لزوماً به این معنی نیست که طرف مقابل آدمِ بدی است؛ بلکه یعنی «زبانِ مشترکِ دیدنِ هم» را گم کرده‌اید.
گاهی باید مکث کرد و پرسید:
«آیا ما فقط هم‌خانه‌ایم که اموراتِ زندگی را می‌گذرانیم، یا هنوز هم برای شنیدنِ حرف‌هایِ نگفته‌ی هم، وقت داریم؟»
سکوت در رابطه، وقتی به «سنگینی» تبدیل شود، دیگر طلا نیست؛ ویرانگر است.

#روان شناسی

#مشاوره

#مشاوره در شهر قدس