🔸کمال گرایی والدین، سمی در لباس دلسوزی!

💬آیا شما هم همیشه از فرزندتان انتظار 《بهترین بودن》 را دارید؟
💬آیا نمره ی ۱۹ برایتان به معنای شکست است؟

🔹خیلی از ما فکر می‌کنیم با سخت گیری و کمال گرایی، داریم آینده‌ی فرزندمان را تضمین می کنیم، اما واقعیت روانشناختی چیز دیگری است. کمال گرایی والدین اغلب نه از عشق، بلکه از *اضطراب* و *نیاز به تایید اجتماعی* خود والدین ریشه می گیرد.
☑️راهکارهای مقابله با کمال‌گرایی والدین :
1⃣ به جای نتیجه، روی تلاش تمرکز کنید.
به جای اینکه بپرسید:
 «امروز بیست گرفتی؟» یا «اول شدی؟»، بگویید: «چقدر قشنگ برای این کار وقت گذاشتی!» یا «دیدم که چطور با وجود سختی نقاشی‌ات، ناامید نشدی.» 
با این کار، ارزش را روی «مسیر رشد» می‌گذارید، نه روی یک مقصد بی‌نقص.
2⃣با خودتان مهربان باشید.
وقتی کاری خراب می‌شود (مثلاً ناهار می‌سوزد، یا با فرزندتان تند حرف می‌زنید)، به جای سرزنش خود، با خود مثل یک دوست صمیمی صحبت کنید:
 «من هم یک انسانم، خسته بودم و اشتباه کردم. اشکالی ندارد، در فرصت بعدی جبران می‌کنم.»
 کودکان با تماشای نحوه برخورد شما با خودتان، یاد می‌گیرند که خود را دوست داشته باشند.
3⃣تفکیک هویت خود از دستاوردهای فرزند.
فرزند شما یک پروژه برای اثبات ارزشِ شما به فامیل یا جامعه نیست؛ او یک انسان مستقل با مسیر، علایق و حتی محدودیت‌های خاص خودش است. 
شکست فرزندتان، شکست شما در فرزندپروری نیست؛ فقط بخشی از مسیر طبیعی رشد اوست.                                             *پس به جای تلاش برای بهترین بودن در هر لحظه، سعی کنید "کافی" باشید؛ یعنی برای کودک خود حاضر و همراه باشید، اشتباه کنید و یاد بگیرید و مهم‌تر از همه، به خودتان و فرزندتان فرصت رشد بدهید.*